| |
 |
Het is ver na
middernacht. De vallei is donker en stil, de hemel is bezaaid
met sterren. Het afscheid is een feit. In de auto bij Thomas en
Elina zit Leonie met een hart vol weemoed en haar hoofd vol
gedachten. Hoe zal het hier zijn wanneer ze terugkomt? Ze heeft
de neiging momenten vast te willen houden, het einde van dingen
maakt haar bij voorbaat neerslachtig. Alles verandert en wij
veranderen mee. Een waarheid als een koe, maar desalnietemin de
waarheid. Is zij immers ook niet veranderd sinds ze hier gekomen
is? Ze denkt aan haar zoons, de oudste ziet ze morgen al. En
Tim? Haar zorgenkind, zal hij er zijn met de kerst? Ze moet
loslaten, het is een bittere realiteit, ze heeft geleerd en
ingezien dat hij zijn toekomst in eigen hand heeft. Ze kan hem
slechts liefde en warmte bieden als hij daar behoefte aan heeft.
Hij komt en hij hij gaat, dat is zijn vrijheid.
|
|
