Het meisje brengt koffie. Gelijktijdig grijpen hun handen naar de suiker, ze lachen opnieuw. De aanraking van hun huid brengt Jenny in verwarring, roept herinneringen op aan een zomer van intens groene bomen, rode papavers en Robins mooie, bezwete rug terwijl hij het gras maaide in Peters tuin.
‘Hoe is het in de business? Ik hoor niets meer over je.’
‘Ik zing niet meer, als je dat bedoelt.’
‘Waarom niet?’
‘Ach,’ zijn vingers spelen met het lepeltje. Hij roert automatisch in zijn koffie. ‘Ik zag het niet meer zo zitten. Je kunt niet eeuwig met een gitaar op het podium staan.’
De afweer in zijn stem ontgaat haar niet, kennelijk wil hij niet praten. Toch vraagt ze: ‘Nog steeds om Virginie?’
Robins ogen worden donker, zijn mond verstrakt.
‘Dat was tien jaar geleden! Nee, het is een rottijd, de mensen zijn veranderd, de wereld is veranderd, de markt is verpest. Waarover moet ik nog zingen? Ik heb alles al eens gezegd. De koek is op, Jenny. De bron is leeg, mijn creativiteit staat op nul.’
‘Dat zeggen alle scheppende geesten.’
‘Ach mens! Wie luistert er in jezusnaam nog naar een tékst?
Disco is de rage, dreinen en stampen op iets dat zich steeds herhaalt. Wiebelen en zweten, lawaai en lichteffecten. Drinken en vrijen, ecstasy... leve de lol!’
Jenny schrikt van zijn toon. ‘Er zijn anders nog genoeg mensen die van jouw soort muziek houden,’ werpt ze tegen.
‘Ja, oude wijven misschien. Hoor eens Jenny, moeten we daar nou echt over praten’
‘Waarom niet?’
‘Het is verleden tijd,’ zegt hij stroef. ‘Drink je koffie op voordat het koud wordt.’
Het kwetst haar, hij ziet het. Tien, elf jaar, wat betekenen ze voor hem? Hij voelt haar blik, het kopje in zijn hand trilt. Hij zal haar niet toelaten. Haar kijken maakt hem nerveus, hij legt zijn handen op zijn schoot, stopt ze ten slotte tussen zijn dijen om het beven tegen te gaan. Mensen gaan weg, anderen komen binnen. Het regent nog steeds.