| |
|
In de trein die zich door het besneeuwde landschap boort,
bladert Bert de krant door. Plotseling stokt zijn adem bij het
zien van een foto op de kunstpagina, te licht afgedrukt en
daardoor onscherp, maar duidelijk herkenbaar voor degene die hem
kent, die weet wie hij is.
LES PLASTIQUES DU JEUNE DAVID M.
Het is een Franse krant die hij op het station heeft gekocht
voordat hij vertrok.
David M. Ontmoet in een avondles.
Nu ruim een jaar geleden.
Er werd gewerkt met korte poses, verschillende houdingen, niet
langer dan vijf minuten.
‘Een uitstekende waarnemingsoefening,’ zei Bert. ‘Maak snelle
schetsjes die je uitwerkt totdat duidelijk is wat het model
doet, meer niet. Maak dan de volgende.’
Een blonde jongeman op
het podium; model. Rustig, ervaren, beheerst de houdingen
kiezend voor de te maken schets. Mooi ook.
Mooi? Er was iets dat Bert naar hem deed kijken. Een gevoel van
algehele verwarring
bekroop hem. Geschrokken wendde hij zijn blik van hem af.
|
|